نکته تربیتی

 

در یک باغ بزرگ ، قورباغه ها تصمیم گرفتند مسابقه دو بدهند.

مسابقه شروع شد حدود سی قورباَغه جهش خود را آغاز کردند.

مرتب از هم جلو می زدند.در مسیر راه ناگهان دو قورباغه در داخل گودال نسبتا عمیقی افتادند. همه قورباغه ها ، بالای گودال جمع شدند،

بسیاری از آنها پیش بینی کردن که قورباغه های داخل گودال نمی توانند بالا بیایند و خود را نجات بدهند. اما قورباغه های داخل گودال تلاش می کردند خود را از گودال نجات بدهند. قورباغه های بالای گودال با داد و قال و سر و صدا اصرار داشتن تلاش بی فایده است، شانس شما این بوده، نجات ممکن نیست و باید در همین گودال به زندگی ادامه بدهید تا مرگتان فرا برسد. و قورباغه های گرفتار مرتب تلاش می کردند و لیز می خوردند و دوباره به ته گودال می افتادند. و بعد از چندین بار تلقین های منفی قورباغه های بالای گودال، یکی از قورباغه های داخل گودال افتاده به ماندن در گودال رضایت داد. اما با کمال تعجب قورباغه دیگر با تلاش بسیار دیوار گودال را می پیمود، عرق می ریخت و زحمت می کشید تا بالاخره خود را به سطح زمین رساند. قورباغه های بالای گودال گفتند: مگر تو حرفهای ما را نمی شنیدی؟ تا آنکه آنها متوجه شدند این قورباغه کر است و خوشبختانه صداها و تلقینهای منفی به گوش او نرسیده است. او با زبان اشاره گفت: من فکر می کردم شما در بالای گودال مرا تشویق می کنید و من بر اثر تشویق شما تلاش می کردم تا زود تر به بالا برسم!!

** نکته

تربیت فرزندان ما بیشتر از طریق چشم صورت می گیرد نه از طریق گوش. تربیت بیشتر دیداری است تا شنیداری. رفتار و کردار ما تربیت می کند نه گفتار ما . آنچه موجب زمین گیر شدن فرزندان گردیده است حرفها، تذکرات و فرمایشات جور و واجور ما والدین، مربیان و معلمان است. گوش بچه ها کانال تربیت نیست، باید به چشمها توجه کرد. آنچه در دید کودک قرار می گیردباید دیدنی باشد و باید ارزش تربیتی داشته باشد. تربیت بچه های ما محیطی است رفتار و کردار ما، در و دیوار خانه ما، کوبلن ها، عکسها، تصاویر روی تابلو و تابلو فرشها، شبکه های تلویزیونی، کامپیوتر، موبایل، ماهواره، پوشش والدین، عبادات والدین، همه و همه تربیت کننده فرزندان ما هستند.

** نتیجه

بچه های ما از طریق چشم تربیت می شوند ، مواظب باشیم آنچه به چشم می رسد زیبا باشد، نیاز باشد، به درد او بخورد، خواب را از او نگیرد، او را به فکرهای منفی فرو نبرد، بلوغ او را زودرس نکند، او را آشفته نکند، او را به گناه نکشد.

(( یادمان باشد جهت تربیت فرزندانمان کمتر بگوییم، کمتر تذکر بدهیم، کمتر داد بزنیم، کمتر توصیه کنیم، کمتر نصیحت کنیم و گوش آنها را از این حرفها پر نکنیم و به جای آن مواظب رفتار و کردار خود باشیم ، زیرا رفتار و کردار ما کودکانمان را تربیت می کند نه گفتار ما . ))

بر گرفته از کتاب تربیت دل پذیر، دل دلپذیر/ رادمنش و خلیلی